Rü’yet geometrisi

ellerimle kazıdım karanlığımı,
geceyi ben seçmemiştim oysa.
çırılçıplak bir zaman,
kendi tenine yabancılaşan aynalarda
kadın,
bir çığlık kadar net
ama hep fısıltıyla cezalandırılmış.

bir şehir sustu sen yürürken,
topuklarında ölen dillerin izleri.
aşktı dedin,
ama aşk,
bazen sadece biraz daha fazla kanamak demekti
gülümserken.

senin için ölü doğdum ben,
bunu en çok
benden başka herkes bildi.

Bir delik açtı göğün zarına,
mavi sarktı içimizden
küf tutmuş bir zaman haritası gibi
katlandıkça kanayan.

rüzgâr bir dil değil,
bir hatıra.
biçimsiz,
kokusuz,
ama hep yarım.

adını unutan bir sesin yankısıyız
uçurumun eğildiği yerde,
belki de biz,
hep başkalarının düşüdür,
uyanamayan.

bir damla düştü
renk mi?
düşünce mi?
yoksa sadece
biri kapıyı çaldı,
ama içeride kimse yoktu.

Müzeyyen Beyza MERCAN