Ayşenur Gök Kimdir? Doktorluktan Müzik Kariyerine Uzanan İlham Verici Yolculuk

Bazı insanlar hayatlarını tek bir cümleyle anlatamaz. Çünkü hayat, çoğu zaman bize bir meslek, bir aile, bir sorumluluk ve bir hayal verir; sonra bütün bunları aynı bedende taşımayı öğretir. Ayşenur Gök’ün hikâyesi de tam burada başlıyor: Gündüzleri insan bedeninin en görünmez mucizelerinden biri olan nefesi dinleyen bir hekim, hayatın başka bir saatinde kendi sesinin peşine düşen bir müzisyen, bir yandan da anneliğin kendine özgü ritmini taşıyan bir kadın.

Onun müzikle ilişkisi yeni başlamış değil. Çocuklukta şarkıların yalnızca melodisini değil, künyesini, ritim döngüsünü ve altyapısını da dinleyen bir kulağın hikâyesi bu. Lisede harçlığıyla aldığı gitar ve belediyenin müzik kursuyla somutlaşan bu merak, yıllar sonra bir defterin sayfalarında sessizce beklemeye çekilmiş. O defter kapanmış; fakat bazı hayaller, üzerlerine kapak kapatıldığında yok olmaz. Yalnızca zamanın içinde demlenir.

Ayşenur Gök’ün hayatında müzik, uzun bir suskunluktan sonra yeniden ortaya çıktığında artık yalnızca bir gençlik hevesi değildir. Bir arayışın, bir iç hesaplaşmanın ve kendine geri dönme çabasının dili olur. Depresif bir dönemin ardından katıldığı kariyer dönüşüm atölyesi, onun için yalnızca mesleki bir yön değişikliği değil, kendi hayatına başka bir gözle bakmaya başladığı bir eşik haline gelir. Sonrası, kelimenin en canlı anlamıyla bir taşma: Bir yıl içinde yüz elli şarkı.

Bu sayı, yalnızca üretkenliğin değil, yıllarca ertelenmiş bir sesin de ölçüsü gibi duruyor. Çünkü bazen insan bir hayalini gerçekleştirmeye başladığında sıfırdan başlamaz; geçmişte susturduğu bütün cümleleri de yanında getirir. Ayşenur Gök bugün şarkılarını yayımlarken yalnızca müzik dünyasına adım atmıyor. Aynı zamanda gençlik yıllarında kapattığı defteri yeniden açıyor, o sayfalardaki kendisiyle bugünkü kendisi arasında bir köprü kuruyor.

“Erkekler”, “Kapı”, “Mutlu Aşk Yok”, “Denklem”, “Gökyüzüm” ve “Hazır Değilim” single’ları bu yolculuğun farklı durakları. Her biri, bir sanatçının kendini bulma sürecindeki başka bir sesi, başka bir duyguyu ve başka bir cesareti taşıyor. Üstelik bu yolculuk, kusursuz olma iddiasından çok ilerledikçe öğrenmeye, sesini eğittikçe kendine yaklaşmaya dayanıyor. İki yıldır aldığı şan eğitimi ve amatörlükten profesyonelliğe uzanan adımları da bu yüzden yalnızca teknik bir gelişim değil, kendine duyduğu güvenin yavaş yavaş inşa edilmesi olarak okunabilir.

Ayşenur Gök’le, bir insanın başkalarına şifa verirken kendine iyi gelmeyi nasıl yeniden öğrendiğini konuştuk. Hekimlik ile müzisyenlik arasındaki görünmez bağları, anneliğin üretim hayatındaki yerini, geçmişte kapatılan bir defterin bugün nasıl şarkılara dönüştüğünü ve bir gün insanların şarkılarını hep bir ağızdan söylemesiyle tamamlanacak o büyük hayali sorduk. Çünkü bazı hikâyeler başarıya ulaştıkları için değil, insanı kendisine geri götürdükleri için değerlidir.

Bugün kendinizi yalnızca doktor, müzisyen ya da anne kimliklerinden biriyle tanımlamak zorunda olmasaydınız, bütün bu ünvanların gerisinde nasıl bir Ayşenur Gök görürdük?

Adalet arayan, duygusal, kalpten kalbe iletişimi özleyen ve bunun için çabalayan, şiddetin her türlüsünü elinde sihirli değnek olsa da bitirse diye dertlenen biri kalırdı geriye. 

Çocukluğunuzdan beri şarkıların künyelerine, ritim döngülerine ve altyapılarına dikkat ettiğinizi söylüyorsunuz. Başkalarının yalnızca dinlediği yerde sizin kulağınız neyi fark ediyordu; bir şarkıyı sizin için gerçekten “şarkı” yapan şey nedir?

Şarkı aslında müzikli söz benim için. Küçükken dikkat ettiğim eğitimini almadığım halde bazı ritimlerin aynı olduğu, sözlerdeki kafiyeleri ve hece ayrımları oluyordu. Duygusal geçişlerde hangi enstrümanların kullanıldığı, adını tam bilemesem de belli dakikadaki enstrümanların ne kadar güzelleştirdiği aklıma geliyordu. Bazı İngilizce şarkıların da sözlerinin ne kadar basit olduğu ama ritmiyle tutulduğunu anlıyordum.  

Benim için şarkıyı tekrar dönüp dinlememi sağlayan şey bende bir duygu uyandırmasıdır. Uyanmazsa şarkının işi zor. 

Lisede harçlığınızla aldığınız gitar ve belediyenin müzik kursu, hayatınızdaki ilk ciddi eşik olmuş. O gitarı alırken aslında bir enstrüman mı satın aldınız, yoksa kendinize ait bir hayat alanı mı açtınız?

Aslında lisede bir arkadaşım kırık gitarını bana 20 TL’ye verdi ve ben onunla iki yıl geçirdim. Sonrasında, kendim için bir şeyler yapacağım, deyip ufak işlerde çalışarak biriktirdiğim parayla bir gitar aldım. O da benim bir parçam oldu. Kendimi bulduğum bir hayat arkadaşı oldu.

2006-2010 arasında ilhamla yazdığınız yaklaşık 20 şarkının bulunduğu defteri kapatıp müziği bir hayal olarak geride bırakmışsınız. O defteri kapattığınız gün, kendinize söyleyemediğiniz cümle neydi?

O sırada şarkı ilhamı gelir gibi oluyordu ama yaptığım şarkı öncekine çok benziyordu ve beni tatmin etmiyordu. Dedim ki: “Ayşenur, işte patladın. Zaten ne bekliyordun ki? Bir gün sahneye çıkıp bunları söylemeyi mi bekliyordun? İşte sürekliliğin kalmadı; ne ilgilenebiliyorsun ne hissedebiliyorsun. Bir albüm yapsan ikincisi yok. Zaten doktor olacaksın. Herkesin de dediği gibi bu bir hobi. Artık bitti.”

Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi ve ardından Ondokuz Mayıs Üniversitesi Göğüs Hastalıkları süreci, sizi başka bir hayatın içine taşıdı. Hekimlik yıllarında müzik içinizde sustu mu, yoksa yalnızca duyulmayı mı bekledi?

Eğitim öğretim süreci çok zorluydu. Sürekli ders çalışmak gerekiyordu. Kendimize ayırdığımız vakit pek kalmıyordu. Ardından nöbetler derken yaşanmışlık biriktirmişim o sıralarda. Elime gitarı aldığımda da pratik yapmadığım için hep zorlandım ve yine bıraktım. 

Hekimlik görevinizi aktif olarak sürdürürken müzik kariyerinizi de profesyonel bir çizgide ilerletiyorsunuz. İki alan arasındaki dengeyi bugün nasıl kuruyorsunuz?

Şu an müzik kariyerim emeklemekten, adım atma seviyesinde. O yüzden tam aktif değil. Bu soru zor bir soru. Şu an en aktif hekimlik ama ileride durum değişebilir. Umarım ikisini de götürebileceğim bir şekilde onu da halledebilirim diye düşünüyorum. Her 3 ayda 1 yeni bir plan yapıyorum buna göre diyebilirim. 

Depresif bir dönemden ve ardından başlayan kendini arama yolculuğundan söz ediyorsunuz. İnsanların çoğu böyle dönemleri saklamayı seçerken siz bunu dönüşümünüzün bir parçası olarak anlatıyorsunuz; sizi kendinizle yüzleşmeye iten asıl kırılma neydi?

Ben bir şeyleri dönüştürücü bir enerji peşindeydim. Kendimi hep sorgulayan bir taraftayımdır. Bu yüzden belki de depresifliğe biraz daha yatkınım. Dibe batmadan çıkamazsınız. Dibe batma dönemlerini bence daha çok kişi paylaşıp zorda olanlara fikir verebilir diye düşünüyorum. Bu yüzden saklamıyorum.

En başta çocuğumun doğması ve onda yapmamam gerektiğini gördüğüm şeyler, önce beni kişisel gelişime itti. Kitaplar okumaya başladım. Yaptığım hataları fark ettim. Benim yetişme tarzım farklıydı. Bir şeyleri değiştirmek istiyordum. Onun beni aynalamasıyla aslında kendime ne kadar bakarsam çocuğumun da etrafımın da iyileştiğini gördüm. Zor oldu. Bunu bana fark ettiren, Şiddetsiz İletişim grubu oldu. Marshall Rosenberg öncülüğünde kurulan, yurt dışında da temsilcilikleri olan İyiye Davet ve Farkındalık Çemberleri’ne katıldım. Siirt’te mecburi hizmetteydim. Şiddetsiz İletişim kitabını okudum. Ardından hayata dair umudum gelişti. İstanbul’a geldik. O dönemde benim tek amacım, “Şiddetsiz İletişim diye bir yöntem var; ben bunu nasıl hayata geçirebilirim?” oldu.

Kariyer dönüşüm atölyesinde hayatınıza dair bir farkındalık yaşadığınızı, ardından ilhamın yeniden geldiğini söylüyorsunuz. O atölyede içinizde kapı açan soru ya da cümle neydi?

Şiddetsiz İletişim eğitimi almaya başladıkça ve kendimi fark ettikçe yöntemler denedim ve dönüşmeye başladım. Zor olsa da bu hayatın gidişatına yönelik kaygılarla, öfkelerle, mutsuzluklarla başa çıkmak için terapi aldım. O gruptan bazı arkadaşların kariyer dönüşüm atölyesine katıldığını duydum. Kendim de “Ben başka neler yapabilirim?” diye düşünüyordum. Aynı düzen bana yetmiyordu. Çok stresli bir işim vardı ve sorumluluklarım çok fazlaydı. Oğlum uyudukça ben de saat 22.00’den sonra bu atölyelere katılmaya karar verdim.

Ben yıllarca öfke duygusuyla baş edemeyip bunun büyük bir sorun olduğunu düşünüyordum. Evet, bekleyince Şiddetsiz İletişim yöntemleriyle öfkemin altında yatan ihtiyaçları keşfedebiliyor ve sonrasında ne yapabileceğimi düşünüyordum. Ama “Ben neden böyleydim?” diye sorgulamadan da edemiyordum.

Bu atölyede büyük bir aydınlanma yaşadım. Belki de bu duygusal geçişlerim bana bahşedilmiş bir özellik miydi? Ben hep kötü haberlerden, kötü şeylerden kaçma yolunu uygulamaya çalışmaktan bıkmıştım. “Kaçmayacağım, bu acı hissini dönüştüreceğim.” enerjisi bir anda geldi.

O akşam bu keşfimi grupla paylaşınca herkesin gözleri yaşla doldu. Annemi aradım, ablamı aradım. “Bunu keşfettim.” dedim. O gün atölye saati bittiğinde ilk şarkı ilhamı geldi.

Bir yıl içinde 150 şarkı yazmışsınız. Bu üretim patlamasını yalnızca “ilham geldi” diye açıklamak mümkün mü; sizce o 150 şarkı yıllarca ertelenmiş bir hesabın kapanışı mıydı, yoksa yeni bir hayatın ilk dili mi?

Bir önceki soruda anlattığım gibi bu aydınlanma bende bütün anılarımın kafama taktığım olayların şifa yolu oldu. Aklıma gelen üzüldüğüm her şeye dair şarkı çıkmaya başladı. Ve ben artık rahatlıyordum. Duygular ifade bulunca dökülüyordu ve eskisi gibi acı vermiyordu. 

Biriktirdiğim onca şeyin bir dönüşüm patlamasıydı o kadar fazla şarkı çıkması. 

Yazdığınız şarkılar arasında hayatınızı, hekimliğinizi, anneliğinizi ve duygusal dünyanızı en çıplak biçimde taşıyan bir eser var mı? Varsa onu diğerlerinden ayıran şey nedir?

Genelde sahte şeyler yazmıyorum. Kendimi eleştirince bunu da yazıyorum. Bence ilk çıkış şarkım Kapı benim bu yolculuğumu en çıplak haliyle anlatan eser. Kendi eksikliklerimi de görebildiğim bunu ifade ettiğim bir şarkı. 

Apple Music’te yer alan “Erkekler”, “Kapı”, “Mutlu Aşk Yok”, “Denklem”, “Gökyüzüm” ve “Hazır Değilim” single’ları, farklı dönemlerinizi temsil ediyor mu? Bu eserleri bugün geriye dönüp dinlediğinizde aralarında nasıl bir hikâye görüyorsunuz?

Kapı ilk çıkış beni anlatan bir şarkı. Sonradan belki değer görebilecek bir şarkı ve en az 30 yaş üstünün anlayabileceği bir şarkı. Erkekler içimdeki çılgın eleştirel sözünü esirgemeyen kızı da anlatan bir şarkı. Denklem oğlumun tek birazını sevebildiği şarkı o yüzden araya aldığım bir şarkı. Hepsi farklı dönemlerimi ifade ediyor. Ama 2025 öğrenme sürecim 2026 gelişme ve tırmanma dönemim diyebilirim.  Aralarında pek bir geçiş yok sadece bir hareketli bir slow şeklinde içinden seçilen şarkılardan. 

“Denklem”den “Gökyüzüm”e, oradan “Hazır Değilim”e uzanan üretim çizginizde müzikal ya da duygusal olarak nasıl bir değişim yaşandı? Yeni single’ınız, önceki çalışmalarınızdan hangi yönüyle ayrılıyor?

Gökyüzüm benim ilk yazdığım şarkı olma şerefini taşıyor. Bunu da görsel olarak çok güzel bir kliple taçlandırmak benim için büyük onur oldu. Hazır Değilim ise tam olarak benim de kendimi eğittiğim ve bakışım duruşum söyleyişimin de oturduğu, alt yapısında hiçbir şeyden kaçınılmayarak özenle hazırlandığı çok içime sindiği bir parçam oldu.  

Şarkılarınızın söz ve müziklerinin size ait olması, kendi hikâyenizin sorumluluğunu doğrudan üstlenmek anlamına geliyor. Bir şarkıyı yayımlamaya karar verdiğinizde sizi en çok zorlayan şey, onu yazmak mı yoksa insanlara açmak mı?

Beni en çok zorlayan aslında hayatıma giren tüm kişilerde kim alınır acaba diye düşünmek. Kimsenin hakkı geçsin istemiyorum. Ortaya söylüyorum. Bazen de yarısı gerçek yarısı hayal ürünü bir şarkılarım da oluyor, gereksiz yere üstüne alınan olur mu diye geriliyorum. Sonra da aman düşünen düşünsün ben yaptım oldu diyorum. 

İki yıldır şan eğitimi alıyorsunuz. Bu eğitim size yalnızca teknik olarak daha iyi şarkı söylemeyi mi öğretti, yoksa kendi sesinizle ve bedeninizle ilişkinizi de değiştirdi mi?

Ben göğüs hastalıkları doktoru olduğumdan dolayı nefesle çok iç içeyim. Şanda da egzersizlerle nefesimi nasıl kontrol edebileceğimi hangi yollardan geçerken hangi sorunla karşılaşabileceğini duyumsuyorum. Ses telleri ve boğaz göğüs yapımız kaslar ve boşluklardan ibaret. Gerçekten bunu kullanıp geliştirmek tamamen çaba ile oluyor. 

Bu eğitimini aldım bitti denecek bir süreç değil. Belki de ömür boyu devam etmesi gereken bir süreç. Bunun farkındayım daha iyi olmaya çabalıyorum. 

Hekimlikte başkalarına şifa vermeye, müzikte ise kendinizi iyileştirmeye çalışıyorsunuz. Bu iki alanın kesiştiği yerde, sizin “şifa” dediğiniz şey tam olarak nedir; müzik hangi yaraya dokunuyor?

Bir şarkıya anlam veren bizim içimizde uyandırdığı duygu. Bu yüzden benim şifadan kastım içerideki bir anıya duyguya dokunup onu güzelse yaşayıp yüceltmek, kötüyse de onu güzelce yaşayıp yasımızı yaşayıp onurlandırıp hayata devam edebilmek. 

Bir oğlunuz var. Annelik, şarkı yazarlığınızı ve hayata bakışınızı nasıl değiştirdi? Oğlunuzun sizi hem doktor hem müzisyen olarak görmesi sizin için nasıl bir duygu?

Oğlum beni şu an bir deney yapıyor olarak görüyor, tam olarak müzisyen olarak görmüyorum. Belki sahnede görürse bir gün olmuş diyebilir.  

Ben ona her daim heveslerinin peşinden gitmesi yönünce örnek oluyorum. Ama bu süreçte onu gözetmem gerekiyor.  

Annelik zaten benim hayata bakışımı tamamen değiştiren bir ünvan. 

Profesyonelleşme sürecinde tanıştığınız insanların ve yaptığınız işin kalitesinin değiştiğini söylüyorsunuz. Bu yolda size en çok katkı sunan eleştiri neydi; sizi rahatsız ettiği halde sonradan iyi ki duymuşum dediğiniz bir cümle oldu mu?

Kendimi eğittikçe kulağım da gelişiyor. Yapılan hataları duymaya başlıyorum. Bazen parasal bazen kıramadığımızdan farklı kişilerle iş deneyimleri yaşanıyor. Bunları da yaşadıkça görüyoruz. E ben de amatörlükten çıkmayım. Herkesi tanıyamıyorum bir işe başlarken. Bazen de kazık yiye yiye öğreniyoruz. O da yolun bir süreci. Ama sonuçta her kişi benim öğrenim sürecime büyük katkı sağladı. Yine de benim kulağım geliştikçe artık bazı şeyleri ben de beğenmemeye başladım. İnşallah daha daha güzel işler ortaya çıkartır ve mahçup da olmam. İçime sinmeyen şeyleri çıkartmak zorunda kalmak istemiyorum. Ama bunun da bedelleri var. Doğru network ve para en büyük sorun. 

Müzik sektöründe üretmek kadar görünür olmak, doğru dinleyiciye ulaşmak ve bir şarkının hikâyesini anlatmak da önemli. Sizce bir sanatçı kendi işinin reklamını yaparken samimiyetini nasıl koruyabilir; dinleyiciye ulaşma konusunda bundan sonra nasıl bir iletişim dili kurmak istiyorsunuz?

Reklam ve görünür olmak, işin en önemsizmiş, halledilirmiş gibi görünen ama en önemli yanı. Bugün bir iş çok kaliteliyse de kenarda ölebilir. Kalitesi tartışılır bir iş, milyonlarca stream’e ulaşabilir. Bunun çok yönlü faktörleri var. Bizler reklam aşamasını unutuyor, işi çıkarmaya odaklanıyoruz. Benim de şu anda eksiklerim mevcut. Bunları da görüyor ve hamlelerimi geliştirmeye çabalıyorum. Ancak yine de her şey dönüp dolaşıp maddi kaynaklara geliyor. Çok resmî işlerde de samimiyet yakalanamıyor. Ortasını zaman içerisinde bulacağıma inanıyorum. Yine de ben biraz samimiyetten yanayım.

Bir gün şarkılarınızı insanların bağıra bağıra söyleyeceği bir topluluk hayal ediyorsunuz. O topluluğun ilk kez hep bir ağızdan söylemesini istediğiniz şarkı hangisi olurdu ve gerçekleştiğinde sahnede kendinize hangi cümleyi söylemek isterdiniz?

İlk hangi şarkıyla başlayacağımı henüz düşünmemişim. Bu soruyla düşünüyorum. Herhalde “Gökyüzüm” olabilir gibi geldi. Hiçbir sanatçı bir anda tanınmıyor. Ben sahneye çıkıp sürekli cover şarkı söylemek istemiyorum. İnsanlar benim için oraya gelsin isterim. Bu yüzden şarkılarımın bilinirliği arttıkça sahne planlarım var.

Sahnede ise kendime “İyi ki yapmışım.” demek isterdim.

Belki de insanın hayatındaki en büyük dönüşümler, dışarıdan bakıldığında en sessiz görünenlerdir. Bir kapının açılması, çoğu zaman gürültüyle değil; içeride uzun zamandır bekleyen bir sesin yeniden duyulmasıyla gerçekleşir. Ayşenur Gök’ün hikâyesinde de asıl değişim, hayatının yönünü bütünüyle terk etmesinde değil, kendisini tek bir yola mahkûm etmeyi bırakmasında saklı.

Bir yanda bilginin, disiplinin ve sorumluluğun dünyası; diğer yanda sezginin, duygunun ve belirsizliğin alanı. İlk bakışta birbirinden uzak görünen bu iki dünya, onun hayatında birbirini dışlamıyor. Aksine, biri diğerinin eksik bıraktığı yere dokunuyor. İnsan bedenini anlamaya çalışan hekimlik, zamanla insan ruhunun daha karmaşık haritasına açılıyor; müzik ise kelimelerin ulaşamadığı yerlere uzanan başka bir dil kuruyor.

Bu hikâyeyi değerli kılan, yalnızca bir sanatçının kendini yeniden kurma süreci değil. Asıl mesele, yetişkinlikte yeniden başlayan bir arayışın, insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi değiştirebilmesi. Çünkü hayallerin bir yaşı yok; bazıları yalnızca insanın onlara bakabilecek cesareti bulmasını bekliyor. Kimi zaman yıllarca ertelenen bir tutku, geri döndüğünde eski hâliyle gelmiyor. Yaşanmışlıklarla derinleşiyor, sorumluluklarla biçimleniyor ve sonunda daha sahici bir sese dönüşüyor.

Ayşenur Gök’ün müzik yolculuğu, insanın kendisine yeniden alan açtığında neleri dönüştürebileceğini gösteriyor. Hekimlik, annelik ve müzisyenlik arasında kurduğu bu özgün denge, onun yalnızca farklı hayatları bir arada yürütme becerisini değil, kendi sesine duyduğu inancı da görünür kılıyor. Bugün attığı her adım, şarkılarının daha geniş kitlelere ulaşacağı yeni bir dönemin kapısını aralıyor. Çünkü bazı şarkılar yalnızca söylenmez; insanın kendisine geri dönüş yolunu aydınlatır.

#İşbirliği

Müzeyyen Beyza MERCAN