Kirpiklerimden Geçen Otopark

şehrin damarları tıkandı,
musluktan pas,
haberlerden panik akıyor.
betona boğulduk
ama kimse yüzme bilmiyor.

tuzla karışık gözyaşı
şantiyelerin içinden sızıyor
gecekondu çatılarında çürüyen
rüyalar birer içme suyu borusu şimdi.

ne zaman ağlasak,
şehre baraj yapıyorlar.
gözümüzü kapattıkça
yeni bir otopark büyüyor kirpiklerimizde.

biz,
boğulan ilk kuşağın sessiz çığlığıyız.
asfalt kadar kalınlaştı vicdan,
ve hâlâ
bir ıslak mendille temizlemeye çalışıyoruz
kayıplarımızı.

şehir suyu tutmuyor artık
yağmur, sokakta değil,
artık yalnızca raporlarda yağıyor.

Müzeyyen Beyza MERCAN