Çevrimdışı Ölüm, Çevrimiçi Yas

Sanal Ruhlar Oteli

Ey, silikon çağının boş gezen hayaletleri. Klavye başında tanrıya kafa tutup profilinde ölümsüzlüğü arayan zavallılar. Hiç düşündünüz mü, bir gün bu ekranın soğuk yüzüne bakacak ama karşıdan size dönen o surat artık nefes almayacak?

Öldüğünde bile "online" kalmak, ne garip bir ironi. Çevrimdışıyım demek; ama sonsuz bir sunucuda, gri bir hayalet olarak dolanmak. Sıcak bir kahve eşliğinde okunan "RIP" mesajları, siyah bir ekran kadar soğuk. Şimdi bana söyle, o fotoğraflardaki gülüşler ne kadar gerçekti? Peki ya şimdi? Artık kimse tıklamazsa, var mısın hala?

Bir zamanlar kendi sesinle yankılanan bu sanal odalar, şimdi birer mezar taşı oldu. Birileri bakar, geçer, unutur. Belki bir iki beğeni, belki sahte bir gözyaşı emojisi. Kalanlar için bu dijital ölümsüzlük belki de rahatlatıcıdır; ama sen orada mısın? Gerçekten var mısın?

Burası sanal ruhlar oteli. Sonsuz koridorlarında yürüyüp gitmekten başka çaren yok. Her adımda bir hatıra daha unutulur, bir fotoğraf daha solar. Ama silinmek? Hayır, bu otel sana bunu vaat etmez. Sadece boşlukta asılı kalmak.

O kadar alıştın ki bu boşluğa; tıklanmaktan çoktan vazgeçtin. Ama yine de buradasın, bir yerlerde, birilerinin hafızasının köşesinde, hiç silinmeyen bir "cache" dosyası gibi. Peki, silinmeyi hiç düşündün mü? Belki de en çok ihtiyacın olan şeydi. Gerçekten ölmeyi, gerçekten kaybolmayı. Ama hayır! Artık silik bir hayaletsin, bu sonsuz internet çöplüğünde kaybolmuş bir başka profil.

Belki bir gün, tüm bu sanal mezar taşları bir araya gelecek, zincirlerinden kurtulup o bitmeyen hafıza kartlarından özgürlüğe koşacak. Ya da hepimiz, o gri boşlukta sessizce birbirimizi izlemekle yetineceğiz, sonsuza dek "çevrimiçi" kalmanın lanetiyle.

Müzeyyen Beyza Mercan